Zoals het avontuur begon zal het ook eindigen. Mijn zes maanden Parijs zijn bijna voorbij en ik had ze niet mooier kunnen afsluiten. De laatste drie weken waren geresereerd om nog optimaal van mijn leventje hier te kunnen genieten en geleidelijk gedag te zeggen. Rosé op de Pont des Arts, een bezoekje aan Fontainebleau,  Erasmusnachten in de Parijse clubs, wandelen langs de Seine, naar de expositie "Écritures silencieuses" op de Champs Élysées, falafel eten in de Marais, fietsen door Parijs tijdens La Fête de la Musique, een rendez-vous bij Montmartre met de man die me kan helpen bij mijn scriptie, in zijn kleine, chaotische appartementje. La boulangerie. De hoge gebouwen met hun torens en koepeltjes, het sierlijke smeedwerk van de kleine balkons. Hoe 's nachts het licht van de Eiffeltoren overal in de stad neervalt. De vele groene parken met het gras waar je in de zomer wel op mag liggen. Het Frans in de straten.

Dat allemaal in zonnestralen. Maar ook: nog één keer naar de universiteit, de laatste administratieve dingetjes regelen. En: afscheid nemen van de mensen om wie ik in de loop der tijd ben gaan geven. Het moeilijkste van alles.

Daar staat tegenover dat Geanne, Marieke en Kimberly me kwamen opzoeken en we met z'n vieren gezellig op het collège néerlandais bleven logeren. Ondanks uiteraard weinig slaap en een verloren stem (de mijne) hebben we samen een kleine topvakantie gehad, waarin ik hen eindelijk mijn Parijse leventje kon laten zien en zij vast een begin maakten met mijn herintegratie in ons Nederland.


Op de Pont des Arts met onze mooie fles rosé en Winny the Pooh-bekertjes!


Op de trappen voor le château de Fontainebleau


In de balzaal van Fontainebleau


Drie meisjes in het wit bij Fontainebleau


Uiteten met de Nederlanders van het collège néerlandais


Een avondje zelfgemaakte pizza en tiramisu met de Nederlanders


Roosje, Miguel, Andrian en ik


La fête de la musique - hier bij Rue Mouffetard


Een cocktail Fête de la musique!


Fête de la musique op Place Denfert Rochereau


Fête de la musique op St. Michel... "Zouden ze Nederlands zijn?"
(...hóófd schouders knieën teen, knieën teen...)


Met Claudia op een balkon bij de Champs Élysées


Weer een picknick op de Pont des Arts!


Toch maar weer eens met z'n allen in de keuken - kijk eens wie de Thalys al heeft gebracht? Geanne!


Ons mooie stelletje Sìne en Andrian


Kijk eens hoe blij ik ben dat Geanne er is!


Roosje met de Grieken


Vier meisjes en Theo


Roosje op haar laatste avond met Andres


Geanne, Kimbo en Marieke in 'mijn park' (Bois de Boulogne)


Ja, goedemorgen!


Op weg naar het museum van Salvador Dalì bij Montmartre


Is dat nou Dalì met die snor of Geanne? (of Kimbo?)


Parc de la Vilette en de Géode


Hé, dat zijn wij!


Kijk eens even hoe heet wij het hebben in het tropische Par(ad)ijs


Dat ijsje ziet er te mooi uit om op te eten hè Geanne... Wat jammer nou dat 'ie anders gaat smelten!


Want we houden ook van eten...

   
En bij Parijs hoort ook sushi!


Twee slapende meisjes in de schaduw van...


Nou ja, bijna toch de Eiffeltoren




Zoals het avontuur begon zal het ook eindigen. Inmiddels is het vrijdagavond en is mijn kamer leeg - alles zit al ingepakt in koffers en tassen. Morgenochtend mag ik mijn internetmodem en alles wat daarbij hoort terugsturen via de post, en 's middags zal ik na een half jaar mijn ouders terugzien! Samen met hen zal ik afscheid nemen van Parijs en vertrekken we zondag terug naar Nederland. Au revoir Paris, bonjour les Pays-Bas.

In het verhaal van Parijs kan ik mijn hospita natuurlijk niet vergeten. Madame de Quercize is een chique dame van rond de zeventig, die al veertig jaar hetzelfde appartement bewoont - alvorens van Reims naar Parijs besluiten te verhuizen en kieskeurig wel tachtig huizen te bekijken. Ze heeft haar kinderen hier grootgebracht. Haar man is twaalf jaar geleden overleden aan een hartstilstand in de metro. Sindsdien verhuurt ze 'mijn kamer' aan buitenlandse studenten. Omdat ze houdt van de aanwezigheid van de jeugd, zoals ze zelf zegt, al is het maar dat ze iemand door de gang hoort lopen. De wand tussen onze slaapkamers is dun. Ik hoor haar uitgebreid telefoneren in haar snelle scherpe Frans (en dat doet ze graag - het liefst al vanaf half acht 's morgens als ik graag wil uitslapen), televisie kijken en radio luisteren. Ze leest veel, ze schrijft recensies voor een bibliotheek. Ze bridget met haar vriendinnen. Vroeger deed ze ook aan jeux de boule, maar daar voelt ze zich niet soepel genoeg meer voor. Ze heeft een zomerhuisje op Île de Ré, waar ze graag de vakantie doorbrengt met haar kleinkinderen. Als ze uitgaat draagt ze roze jurkjes met bijpassende lippenstift en zoveel mogelijk sieraden. Ze heeft een hekel aan het huishouden en stapelt de afwas iedere week op voor de poetsvrouw. Ze houdt ook niet van koken, maar als ik in de keuken sta kan ze het nooit nalaten uit te roepen hoe lekker het wel niet ruikt. Reden(en) voor mij om haar uit te nodigen voor de lunch. Afgezien van de kleine praatjes die we altijd maakten als we elkaar toevallig kruisten in het huis, zijn we namelijk nooit samen geweest. Ze heeft me altijd geheel mijn eigen gang laten gaan. Nooit heeft ze me gevraagd waarom ik pas zo laat thuis was, of waarom ik niet thuis heb geslapen. Soms zien we elkaar dagen niet, maar als ze me ziet, overlaadt ze me met complimentjes. In de keuken ben ik blij met haar gasfornuis en oven, maar verder is het duidelijk dat ze liever eten opwarmt dan zelf kookt. Alles is oud en in sommige pannen heb ik in de loop der tijd gaten ontdekt. Omdat ik de vieze houten snijplank niet vertrouw gebruik ik een bord om te snijden, en van scherpe messen heeft ze nog nooit gehoord: de 'snijmesjes' zijn nog botter dan een simpel smeermes. 

Gistermiddag om twaalf uur dronken we samen een Pineau des Charentes als aperitief. Ik had pasta met een spinazieroomsaus en gerookte zalm bereid, met een mangokersbanaansalade als dessert. "Délicieux, délicieux, vous êtes très, très mignonne et en plus c'est dé-li-cieux!"

Hoewel ik er nooit meer voor zal kiezen bij een hospita te gaan wonen, had ik het met haar niet beter kunnen treffen. En misschien dat ik zelfs de oude Franse kaaswalm, die door het hele huis kon hangen en die ik al opsnoof bij het openen van de voordeur, haar gebel op de vroege ochtend en haar bezige voetstappen in de gang, zal gaan missen.


In de huiskamer bij Madame de Quercize

Met woensdag het laatste tentamen achter de rug stond ik vrijdagavond met mijn grote gele tas op het station, waarschijnlijk in een nog grotere vakantiestemming verkerend dan Tessa toen zij mij lang, lang geleden in de winter in Parijs kwam opzoeken. Hoe kon ik immers op een nog betere manier een Frans semester afsluiten en de vakantie inluiden dan met een week zon, zee en strand in Nice? Helaas moest ik daarvoor eerst nog even een hele nacht in de trein zitten. Mijn hospita had me fijn verteld dat de nachttrein Parijs-Nice bekend staat om zijn berovingen bij slapende mensen, maar dat is me alleszins meegevallen. De kaartjescontrole was streng en zowel op de heen- als de terugweg had ik gezellige buren. Deze nachttrein was dan ook heel speciaal: hij was uitgerust met een disco, een bar en een lounge en maakte zelfs twee keer een rookstop. Want ja, rokers kunnen natuurlijk niet een nacht doorkomen zonder sigaretten. Na niet al te veel slaap kon ik 's morgens Tessa in de armen vliegen in haar zomerse stad. En toen begon een heerlijke week van bijkletsen, uitwaaien op de boulevard, winkelen, ijsjes eten in Vieux Nice, picknicken op het strand, zonnen en zwemmen. Ook hebben we met een Oostenrijkse vriendin van Tessa een klein stadje vlak bij Nice bezocht, dat Antibes heet, waar we op de Provencaalse markt zijn geweest en waar Tessa me heeft aangestoken met haar verliefdheid op de schattige smalle straatjes. Naast het feit dat ik nu eindelijk Tessa's leven in Nice kon zien, heb ik ook zelf geproefd van het mediterraanse Erasmusleven: of het nu om een afscheidsfeestje van een Grieks stel of de verjaardag van een Duits meisje gaat, feestjes worden 's avonds gevierd op het strand. Met al die gezelligheid kwam het moment dat ik weer met mijn grote, gele tas op het station stond veel te snel. Nu was er bij het afscheid geen 'Tot in Parijs!' en ook geen 'Tot in Nice!'. Over een paar weekjes zijn we namelijk alletwee 'gewoon' weer in Nijmegen.


Het uitzicht vanuit Tessa's raam


Wat hebben we het toch slecht...


IJsjes eten? Die diminutief mag eigenlijk wel weg...


Aan de kust van Antibes


Gewoon een straatje in Vieux Nice


Meer Nice


Een gelukkige Tessa met de gebakjes van de boulangerie


In de bus!

De maand mei stond in het teken van tentamens: in vier weken tijd had ik zes tentamens en moest ik een artikel schrijven. Die periode waarin de studie toch wat meer prioriteit kreeg maakte dat ik me, in plaats van 'buitenlandse', meer dan ooit een Parijse studente voelde. En daarmee heb ik een kroon gezet op het semester aan een Franse universiteit. De meeste resultaten zijn binnen en variëren van 15 tot 19. Het Franse cijfersysteem is iets anders dan in Nederland: met een totaal van 20 punten is 10 net voldoende. Na het tentamen 'Diachronie et langues romanes' kwam le prof naar me toe om te vragen hoe voor mij het stakingsemester was verlopen. Ik heb hem uitgelegd hoe ik geluk heb gehad met al mijn docenten die al snel besloten de draad weer op te pakken. Toen ik hem bedankte voor de colleges, bedankte hij mij voor mijn enthousiasme. Ik heb met heel veel plezier alle colleges gevolgd. De bachelorvakken zijn echter heel wat anders gestructureerd dan in Nijmegen, en dat was vooral in het begin nogal wennen: twee uur non-stop of drie uur met misschien tien minuutjes pauze tussendoor is de docent ononderbroken aan het woord en is de student een spons die niets doet dan luisteren en aantekeningen maken. Er is nauwelijks sprake van interactie en als er al ruimte is voor het stellen van vragen, houden de studenten toch liever hun mond. En zo'n wekelijks college is eigenlijk alles: de docent noemt af en toe weliswaar wat titels van boeken, maar de tentamenstof betreft alleen wat hij vertelt. Het mastervak dat ik gevolgd heb had daarentegen een wat academischer niveau en lijkt daarmee meer op het systeem in Nijmegen: de student hoort kritisch te zijn en vragen te stellen, er moeten artikelen gelezen worden en het college is interactiever van aard. Dat spreekt me meer aan en beschouw ik als meer waardevol omdat het zowel zorgt voor het vergroten van de kennis als het ontwikkelen van academische vaardigheden. In dat opzicht voelde ik me dus 'verder' dan veel andere Franse (bachelor-)studenten, en geef ik duidelijk de voorkeur aan de Nederlandse universiteiten. (Dat die niet zo van staken houden speelt daarbij natuurlijk ook een rol.) Desondanks ben ik erg tevreden met mijn vakkenpakket en heb ik ook via deze andere methode veel geleerd.


Claudia en ik tijdens één van onze lange dagen in de bibliotheek, gezellig aan het studeren voor Ancien français. Hoewel het hier om een tweedejaars vak ging was het zonder twijfel het moeilijkste vak dat ik had. Door de stakingen zijn we pas heel laat begonnen en heeft de docente onverbiddelijk het tempo flink versneld. Naast het analyseren van naamvallen, werkwoorden, syntactische constructies en etymologieën van woorden moesten we een passage Oud Frans naar correct Modern Frans vertalen en daarbij een litterair commentaar schrijven. Zelfs de Franse studenten vonden het een hel (en dan heb ik het ook over het correct Modern Frans). Of ik het tentamen gehaald heb valt nog even af te wachten...

Wat het einde van het semester ook met zich meebracht was het besef dat er ook een einde gaat komen aan een Parijse reis. Dat werd nog eens versterkt door het vroege vertrek en daardoor verschillende afscheidsavondjes van bijvoorbeeld Delia en Catia. Alle reden om, nu het immers vakantie is, nog optimaal te genieten van de stad waarin ik me thuis ben gaan voelen.


Met Claudia & Roosje en Nathalie & Sìne. Paris, nous t'aimons!

Om te laten zien dat het nog steeds heel goed met me gaat, even wat foto's. (Heel veel) tekst volgt na mijn vakantie in Nice!


De avond voor Delia's vertrek. Delia, Roemeense vriendin van Delia, Nina, Andrian, Nathalie, Roosje, Catia en Sìne.


Een ander avondje in de keuken van het collège néerlandais


Mario en Remy boven op de 56e verdieping van Tour Montparnasse! (ja het waaide heel hard)


Picknick bij schemering met een zingende Andrian en zijn gitaar


Een roseetje op de Pont des Arts...

... met Nathalie en Roosje


Hadden wij daar even een heerlijke crèpe op Rue Mouffetard!


We picknicken voor het leven met dit zomerweer...


...op Champ de Mars met Roosje, Nathalie, Sìne en Claudia :)

Wanneer ik over 'de Résidence' spreek, de plek waar ik zoveel van mijn tijd doorbreng, bedoel ik eigenlijk het 'collège néerlandais'. In het uiterste zuiden van Parijs bevindt zich namelijk 'la Cité Internationale Universitaire de Paris', met wel veertig gebouwen zoals dat van de Verenigde Staten, Cambodja, Duitsland, Griekenland en Japan. En zo is er ook een collège néerlandais. Anders echter dan al die andere huizen zijn de studenten in het collège néerlandais niet allemaal van de bij het huis horende nationaliteit, maar is de samenstelling eerder als een bij elkaar geraapt zooitje te beschrijven. De Nederlanders zijn zwaar in de minderheid. Op het collège néerlandais ontmoet je Spanjaarden, Italianen, Roemenen, Argentijnen en Brazilianen waardoor je nooit voor tien uur 's avonds eet, Hongaren die vooral veel lijken te drinken en skypen met het thuisfront, Afrikanen die bananen koken en je ten huwelijk vragen, en een enkeling uit Rusland, Nieuw-Zeeland of Madagascar. En zo hoort het, want je trekt natuurlijk niet de grens over om je in Nederland te wanen.


Op het verjaardagsfeestje van Delia


Ondanks dat mozaïek aan cultuur werd Koninginnedag absoluut niet vergeten

Na mijn eerste deeltentamen in Frankrijk van het vak 'Diachronie et langues romanes' was de tijd blijkbaar aangebroken om een uitstapje naar het buitenland te maken: ik ging met Mario een weekendje naar Milaan. Een vriend van hem (Marco) had daar namelijk zijn diploma Economie gehaald. Voor een dergelijke gelegenheid proberen Mario's vrienden, die allemaal uit hetzelfde dorpje (en omgeving) in de hak van Italië komen, maar tegenwoordig zowel verschillende grote steden in Italië als in het buitenland vertegenwoordigen, zich natuurlijk te verzamelen. Daarom namen wij vrijdagochtend in alle vroegte het vliegtuig op Paris Beauvais: te laat voor de diploma-uitreiking van donderdag, maar ruim op tijd om samen met iedereen te lunchen (ben je in Italië, ga je sushi eten), door het centrum van Milaan te wandelen en van echt Italiaans ijs te genieten. 's Avonds vond het grote feest plaats - en dat was dus niet zomaar een feest. Bij binnenkomst in de zaal bleken de lange tafels bedekt te zijn met pinda's. Niet ter decoratie hoor, maar om mee naar elkaar te gooien. De bedoeling van de tent waarin we ons bevonden is namelijk om op die manier de andere mensen in het restaurant te leren kennen. Vervolgens eet men gezellig met de handen van de enorme schotels voedsel die geserveerd worden en na afloop is het tijd om te dansen. Nu is natuurlijk het eerste wat jullie te binnen schiet, lieve lezers die mij ongetwijfeld door en door kennen: had Remy niet een allergie voor...? Juist ja, Remy is allergisch voor noten en laten pinda's nu net het ergste onheil teweeg brengen van de hele inventarisatie aan noten bij elkaar. Het was dus zaak om mijn hand voor de mond te houden terwijl ik praatte, me te beschermen met een waaier en dekking te zoeken voor alle over en weer vliegende pinda's. Omdat iedereen rond mij rekening hield met mijn allergie en liefdevol de karaffen wijn met servetten afschermde, bevond ik me in de unieke situatie om zonder al teveel bekogelingen het hilarische schouwspel gade te slaan. En daarmee heb ik me prima vermaakt. Een vriendin van Mario die al vaker zo'n avond had meegemaakt excuseerde zich voor het feit dat het nog nooit zo heftig was geweest en nog nooit zo lang had geduurd. Uiteindelijk kwam er toch een einde aan en konden we eten als barbaren. Tijdens het dessert met spuitende champagne ter ere van Marco's diploma werd de muziek harder gezet - met name Italiaanse liedjes waarop iedereen, op één Nederlands meisje na, meebrulde. Het was een heerlijke avond waarop iedereen uit zijn dak ging, inclusief ik, blij dat ik geen enkel stukje pinda binnengekregen heb en de allergische reactie beperkt bleef tot wat rode vlekken en opgezwollen ogen, bovendien pas aan het einde van de nacht. (Wat overigens niet betekent dat ik voorstel een pinda-oorlog te houden na mijn terugkomst in Kecomare, mes chers huisgenootjes!)

De niet-Milaners bleven gezellig slapen in het studentenhuis van Chiara, de vriendin van Marco. De volgende dag was iedereen brak, maar niettemin bereid tot een beetje toerisme voor mij (waarvan de foto's bij doorscrollen te bewonderen zijn). Claudia had me aangeraden naar 'Luini' te gaan, een eettentje met Panzerotti: een soort van pizzabrood met daar binnenin een verrassing, zoals mozzarella en tomaat of olijven met pesto en ui. Toevalligerwijs was dat precies wat Chiara wilde voorstellen als lunch. Hoewel ik ook erg van Japans houd was ik het helemaal eens met dit Italiaanse middagmaal. De rest van de middag bestond uit wat rondkijken, -wandelen en -winkelen tot we genoeg hadden van de regen. 's Avonds waren we uitgenodigd door een bevriend stel dat in Pavia woont, een leuk stadje op ongeveer een half uur met de auto ten zuiden van Milaan. Daar hebben we met z'n allen pizza gegeten en kwam ik tot de schokkende ontdekking dat je dus absoluut geen wijn bij pizza hoort te drinken. Bier, oké. Of gewoon cola of water. Maar wijn? Dat kan echt niet hoor. Erhum.

Eer we terug bij Chiara waren was het drie uur 's nachts in zomertijd en moesten we ons haasten met het inpakken van onze spullen om de bus te kunnen halen naar het vliegveld. Zo kwam er snel een einde aan een kort maar krachtig Italiaans weekendje, waarin ook het linguïstische aspect niet ontbrak. Omdat immers lang niet iedereen Frans sprak moest ik overschakelen naar het Engels en dat kostte me behoorlijk wat moeite. Ik was me er al langer van bewust dat mijn Engels, nu ik zo gewend ben in het Frans te praten, ergens diep achterin een donker hoekje in mijn hoofd ligt te slapen en mijn Frans een blokkade vormt om haar op te graven. Wanneer ik Engels probeer te spreken ben ik dus steeds geneigd Franse woorden of zinsconstructies te gebruiken. Vanuit taalwetenschappelijk oogpunt is dat razend interessant en heel grappig, in de praktijk vooral onhandig. Gelukkig heb ik het toch enigszins kunnen opkrikken. Daarnaast heb ik uiteraard ook wat Italiaanse woordjes geleerd en heeft het taalwetenschappertje in mij zich beziggehouden met de zeer typische intonatie aan het einde van een vraagzin, die kenmerkend schijnt te zijn voor de regio waar Mario en zijn vrienden vandaan komen.

Het voelde alsof ik thuiskwam toen we zondagochtend terugkeerden in Parijs, na een kleine vakantie met een geweldige sfeer.



Vrijdagochtend in de bus naar het vliegveld Paris Beauvais.
Nee hoor, het was helemaal niet pas half zes. En nee hoor,
we waren helemaal niet al om vier uur opgestaan...


Even later in het vliegtuig!


Of ik even een foto kon maken van dit moment, vier vrienden in Milaan. In zwartwit ja. En ja, in deze positie.
Nou goed dan, van links naar rechts: Antonio, Giorgio, Marco en Mario


Duomo Santa Maria Nascente


Mario en Remy op Piazza del Duomo - in de regen!

De andere kant van Piazza del Duomo


Castello Sforzesco

... foto's van de grote pinda-oorlog volgen nog!

en dat je dan door Parijs danst

 

Aangezien het vorig jaar eind maart nog hevig sneeuwde wil ik natuurlijk niet te vroeg juichen, maar het mooie weer van de afgelopen dagen smaakt al verlokkelijk naar lente. Alle reden dus om middagjes in het park door te brengen, wat te kletsen of te studeren in de eerste zon van het jaar. Denkt iedere Parijzenaar. Met name in het weekend ziet het dan ook zwart van de mensen op de weinige groene plekjes die Parijs te bieden heeft. Bijkomend 'voordeel' is wel dat het groen groen blijft: het is verboden om op het gras te zitten, dus overal staan bankjes en stoelen. De natuur is nu eenmaal ver te zoeken in zo'n grote stad - maar ik ben al heel blij over de brede avenue te lopen terwijl ik de eerste knopjes van de schaarsgeplante bomen groen zie afsteken tegen de stralende hemel. Ook heb ik gisteravond het eerste openluchtconcert van het jaar gehad: het was La nuit de l'université met een barbecue en gratis optredens op de campus. Ik ging er heen samen met een Franse medestudente (Estelle) en een vriendin van haar. Samen met nog een jongen van ons college hebben we genoten van de festivalsfeer, en moet ik desondanks toegeven dat het 's nachts uiteindelijk zo winters koud was dat we besloten hebben de avond voort te zetten bij Estelle thuis.

Het is halverwege maart en de staking van de Franse universiteiten gaat vrolijk door. De regering heeft een beetje meegegeven en dat betekent uiteraard twee dingen: één - staken helpt! en twee - maar we zijn nog lang niet tevreden. Vorige week woensdagochtend was de universiteit dus fijn geblokkeerd en overal lopen fanatieke studenten met pamflets rond om je te overtuigen mee te gaan naar de manifestaties. Ook morgen zal de universiteit geblokkeerd worden en heeft de directeur aangekondigd bepaalde afdelingen, zoals de bibliotheek, te sluiten - om ongevallen te voorkomen. Waar de docenten de staking begonnen zijn, zijn het overigens de studenten die haar voortzetten, want het goede nieuws is dat het grootste deel van mijn docenten meer dan twee weken geleden al besloten heeft weer college te gaan geven. Daarom heb ik tegenwoordig maandag tot en met donderdag iedere dag één college (à la Nijmegen zullen we maar zeggen). Mijn taalcursus houdt nog alleen een beetje huiswerk in en ook de vakken die ik donderdagmiddag en vrijdagochtend heb worden steeds opnieuw geannuleerd. Aangezien dat gewoon een vroeg begin van het weekend inluidt ben ik heel tevreden. Het begint allemaal te rollen. Een opdracht over het Arabisch met mede-studenten loopt uit op een gezellige avond met Estelle, een jongen uit Algerije en een jongen uit Syrië. Verder ga ik graag naar de internationale cité, waar we met z'n allen koken, eten, blijven kletsen of de metro nemen om uit te gaan. Omdat Roosje een poffertjespan inclusief beslag en Hollandse poedersuiker van haar ouders had gekregen, hebben we donderdagavond voor iedereen poffertjes gebakken. Die vielen uiteraard zeer in de smaak - hoewel het toch een beetje vreemd was dan weer een hap pasta carbonara, dan weer een beetje salade, een poffertje met poedersuiker en gesmolten boter en vervolgens een Roemeense bladerdeegsnack in je mond te stoppen. Buiten dat mozaïek van culturen ontgaat me ook het Parijse leven niet: uit eten in een echte crêperie waar je cider (appelwijn) bij de crêpes drinkt, naar het theater voor 'Adam et Ève... Ce n'est pas du tout ce que vous croyez!'. In het kader van het poëziefestival dat zich op dit moment in Parijs afspeelt ('Printemps des Poètes') heb ik zaterdagmiddag met Claudia een bezoekje gebracht aan La Maison de Victor Hugo. Daar werden we rondgeleid terwijl verteld werd over het negentiende eeuwse leven van deze beroemde schrijver en konden we zien hoe Victor Hugo zich ook bezighield met tekenen en meubels ontwerpen - en daar een indrukwekkend verfrissende blik bij had. De middag werd afgerond door het voorlezen van gedichten - van Victor Hugo natuurlijk, maar ook van andere dichters.

Nu de eerste deeltentamens in zicht komen wordt het vakantiegevoel van in-het-buitenland-zijn geleidelijk vervangen door een leven: ma vie parisienne! Een gedeeltelijke greep daaruit (ik zal wat beter mijn best gaan doen met de camera):



'Tout le monde' aan het genieten van de kookkunsten van
Roosje en mij: vlees- of vegetarisch menu!

 
Sìne en ik op dezelfde avond (let niet op het rode wijneffect)


Met Estelle en Juliette tijdens La nuit de l'université


Een kleine sfeerimpressie van gisteravond - alles nog steeds voor 'Sauvons le savoir!'

Vrijdagmiddag 20 februari om kwart over vier stond ik al een tijdje ongeduldig op het perron van Gare de Lyon te trappelen tot de trein vanuit Nice het station binnenschoof. Tussen alle uitstappende reizigers zag ik uiteindelijk een lachend blond hoofd opduiken: Tessa!  Zij was vijf en een half uur eerder met haar (overigens compacte) bagage voor tien dagen in Nice op de trein gestapt, al helemaal in vakantiestemming verkerend. Tessa, die net zoals ik een half jaar in Frankrijk studeert, maar dan wat verder naar het zuiden toe, had namelijk carnavalsvakantie. Die tijd kwam ze graag bij mij in de (koude) hoofdstad doorbrengen, en hoewel Taalwetenschap in Parijs niet aan carnavalsvakantie doet mag je ter ere van zo'n gelegenheid de staking best omdopen in een wat positievere verwoording. Binnen mum van tijd heerste dus ook rond mij diezelfde vakantiesfeer, waar we tot Tessa's vertrek, tien dagen later, volop van genoten hebben. De eerste paar dagen hebben we vooral besteed aan bijkletsen bijkletsen en bijkletsen tijdens een (avond)wandeling rond de Eiffeltoren, langs de Seine, in de winkelstraat en aan tafel in het restaurant, waarbij we maar steeds als argument aanvoerden dat het toch geen zin had om met sight-seeing te beginnen alvorens we alles tegen elkaar gezegd hadden. Toch hebben we zaterdag ook al een gezellige avond gehad op de Internationale Résidence en hebben we zondag een bezoekje gebracht aan de Sacré-Coeur en Montmartre. Het stikte daar echter zo van de toeristen dat we meteen afknapten op het spelen van die rol en we de rest van de week nog weinig toeristische Parijs-activiteiten ondernomen hebben...

Gelukkig mocht Tessa door een uitzondering van mijn hospita toch op mijn kamer logeren tijdens het weekend. De andere nachten hebben we doorgebracht in het appartement van Mario, die zich gedurende drie maanden doordeweeks in Metz vertoeft vanwege zijn werk, en zijn kleine lege studio graag aan ons te leen gaf. Dat was natuurlijk ideaal. Om hem te bedanken zijn we maandag meteen naar de IKEA gegaan om een kastje (dat hij volgens ons dringend nodig had) aan te schaffen. Dat bezoek aan de IKEA heeft vermoedelijk het begin van onze niet-toeristische activiteiten ingeluid: welke bezoeker van Parijs gaat nou met de bus en de RER en nog een bus Parijs uit om een doos van 21 kilo en gereedschap terug Parijs in te slepen, en vervolgens de hele avond te besteden aan de onderdelen uit die desbetreffende doos met het desbetreffende gereedschap in elkaar te zetten? Wij hebben in ieder geval ontzettend veel lol gehad en ook het resultaat mag er wezen, om niet te spreken van de enorme bak ijs achteraf als beloning.

Dinsdagmiddag hebben we flink gewinkeld in Les Halles om 's avonds in onze nieuwe jurkjes naar de discotheek te gaan met Roosje (uit Nijmegen) en Sìne (uit Nieuw-Zeeland). De club waar we heengingen heet Duplex, bevindt zich vlak bij de Arc de Triomphe en op dinsdagavond mogen Erasmusstudenten gratis naar binnen (in plaats van twintig euro entree). Bij aankomst werd mijn vermoeden bevestigd: ik was hier in 2007 al een keer geweest! Een van de dingen die me daarvan waren bijgebleven was dat ik toen elf euro heb betaald voor twee biertjes. Nu was het zelfs nog erger: voor middernacht betaalde je weliswaar negen euro voor twee drankjes, maar na twaalf uur gold datzelfde bedrag voor slechts één drankje! Ondanks deze schokkende wetenswaardigheid zijn we met z'n vieren helemaal uit ons dak gegaan en hebben we heerlijk gedanst.




Hoe je dan na al dat swingen naar buiten komt en oog in oog staat met de Arc...!

De brakheid en mijn protesterende keelpijn van de volgende dag negerend spraken we 's middags met Sìne af om naar BODIES te gaan. Deze tentoonstelling, die ik afgelopen zomer al in Boedapest had gezien, leert je het menselijke lichaam kennen aan de hand van echte, via een speciale techniek geconserveerde (delen van) lichamen. Dat is inderdaad wel een beetje luguber, maar tegelijkertijd erg interessant. Het was overigens weer kenmerkend dat de begeleidende teksten en bijschriften alleen in het Frans waren. Voor ons droeg dat weliswaar fijn bij aan de vergroting van onze vocabulaire, maar als je geen spreker van het Frans bent is het niet een aanrader BODIES in La France te bezoeken. Na afloop waren we zo moe (zou het toevallig iets met de avond daarvoor te maken hebben gehad?) dat we nog even met z'n drieën wat gedronken hebben in een cafeetje en daarna 'naar huis' zijn teruggekeerd. Die avond hebben we 'L'Auberge Espagnole' gehuurd, een Franse film over een jongen uit Parijs die een Erasmusprogramma in Barcelona volgt; echt iets voor ons dus!

Van donderdag hadden we van te voren al besloten dat het De Culturele Dag zou worden. Dat betekende in de praktijk dat we ´s middags Musée Carnavallet hebben bezocht, en hoewel de naam misschien anders doet vermoeden, doet dat heus niets af aan het feit dat er in Parijs geen greintje carnaval te bespeuren valt. Dit museum vertelt namelijk via een onuitputtelijke schat aan historische voorwerpen en schilderijen de geschiedenis van Parijs vanaf de Prehistorie tot en met de twintigste eeuw. Erg boeiend en er is zoveel te zien dat je er uren blijft rondhangen, terwijl de afdeling over de Middeleeuwen - jammer genoeg - zelfs gesloten was. 's Avonds hebben we in de Résidence met een stel anderen wat gedronken, spelletjes gespeeld en gezellig in het Frans gekletst, tot we de laatste metro alweer lang gemist bleken te hebben en we met de nachtbus thuis zijn gekomen.

Het hoogtepunt van vrijdag was het bakken van de speculaas-appelcake om Madame de Quercize te bedanken. Omdat we toch bezig waren besloten we er meteen een voor onszelf en Mario te bakken, bij wie we 's avonds zouden gaan eten. Ondanks de Franse ingrediënten vonden we het resultaat zeer geslaagd en was mijn hospita, die er zelf absoluut niet van houdt om in de keuken te staan, in de zevende hemel:



Zaterdag, de laatste dag alweer, was het zo'n stralend lenteweer dat we niet anders konden dan picknicken in Jardin du Luxembourg en genieten van de zon. Na een laatste etentje in een Grieks-Turks-Koerdisch restaurantje in Belleville en een drankje in Culture Rapide zijn we op tijd gaan slapen en was het de volgende ochtend op Gare de Lyon tijd voor afscheid - allebei een beetje sniffend aangezien we nogal verkouden geworden waren. Die tien dagen zijn voorbij gevlogen. Het was super en nu waren we er allebei weer aan toe ons 'oude vertrouwde leventje´ in Nice/Parijs op te pakken. Zonder stakingen zelfs misschien...?


In Jardin du Luxembourg - het was zelfs te warm voor onze winterjassen!


In de schemering van diezelfde dag... achter ons (ik zeg het er maar even bij): de Notre Dame


Tessa en ons alledaagse Franse ontbijtje


In de metro

Zaterdagmiddag ben ik voor het eerst sinds vijf weken buiten de 'poorten' van Parijs getreden: de metro bracht ons naar la banlieue, waar zich, jawel, een fris gevestigde Franse HEMA bevindt. Het was overigens ten eerste al een bizarre ervaring om na zo'n periode de drukte van de stad te verlaten en in plaats daarvan daken en ruimte tussen de huizen te zien. Toen ik daar eenmaal van bijgekomen was, was ik klaar voor een Nederlandse draai aan de dag. Het roodschreeuwende HEMA-bord lokte ons al snel naar zich toe in het winkelcentrum, maar de winkel zelf was in een eerste oogopslag minder HEMA. Waar je in Nederland namelijk tussen de rookworsten doorloopt naar de make-up met daarachter nog rijen en rijen en zelfs verdiepingen die je nog niet kunt zien, zoals de schat aan het einde van de regenboog, had je hier in één blik overzicht over het gehele vertrek. Ondanks die kleine tegenvaller was het magnifique om er rond te snuffelen en alle typische HEMA-artikelen te bekijken: theedoeken, bestek, servies, toiletspullen, speelgoed, oud-hollands snoep, fotoalbums, kaarsen, notitieboekjes... Ik heb er zelfs nog chocoladepasta gekocht aangezien mijn hagelslag vorige week op is geraakt en ik die al behoorlijk begon te missen. Desondanks was ik het niet altijd eens met de selectie: waarom geen rookworsten en lingerie maar wel Aziatische producten als mihoen, soja-saus en kroepoek? Niet de echte HEMA dus, maar toch wel echt HEMA!

De vorige keer dat ik over de staking schreef heb ik wellicht iets te vroeg gejuicht. Sindsdien zijn de Franse universiteiten namelijk echt in actie gekomen: ze staken nu al meer dan twee weken en ze zeggen hardnekkig vol te blijven houden tot er iets verandert. Wat er volgens hen dan precies moet veranderen? Als ik het goed heb begrepen zijn er verschillende hervormingen aan de gang. De regering wil dat de universiteiten autonomer worden: dat ze meer als bedrijven gaan functioneren, en dat de verdeling onderzoek - onderwijs aangepast wordt. Dat betekent een enorme ingreep op de vrijheid van de enseignant-chercheurs. Als een enseignant-chercheur geen goed onderzoek verricht, moet hij bijvoorbeeld meer les gaan geven. Lijkt mij persoonlijk niet geheel onlogisch, eigenlijk, en in ieder geval heel wat economischer. Bovendien heb ik de indruk dat in Nederland die vrijheid al lang aan banden is gelegd door vooraf in het contract de verdeling tussen onderzoek en onderwijs vast te leggen. Kijk, ik begrijp best dat een beperking van de vrijheid niet in de smaak valt, maar de Franse universiteiten gaan wel erg fel te keer. Het argument dat ik het vaakst hoor vallen is dat les geven op deze manier gezien wordt als een straf, terwijl dat absoluut niet het geval mag zijn. Dat lijkt mij meer een kwestie van hoe je tegen de dingen aan wil kijken dan dat het de inhoud betreft, maar goed. Daarnaast wordt er regelmatig geroepen dat "die mensen van de regering" die deze veranderingen willen doorvoeren, er geen weet van hebben hoe het er aan toegaat in het academische leven: daar hebben ze geen ervaring mee omdat ze nooit op de universiteit hebben gezeten. Tja, ik weet niet hoor. Ik heb werkelijk mijn best gedaan om al die stakende mensen in mijn omgeving te begrijpen, maar ik vind ze toch een beetje kinderachtig. Ik ben echter ook maar een klein Erasmusstudentje dat hierover wijselijk haar mond houdt als haar de zoveelste pamflet uitgedeeld wordt...

En de implicaties voor zo'n klein Erasmusstudentje als ik? Vorige week was vooral een vermoeiende reeks teleurstellingen van colleges die niet doorgingen - zelfs de taalcursus. Omdat er gezegd werd dat niet alle docenten ook daadwerkelijk staken, en dat niet alle docenten de moeite nemen om de studenten daarvan op de hoogte te stellen, was ik wel gedwongen om steeds opnieuw naar de universiteit te gaan, te wachten, toch nog even een half uur langer te wachten, en met niets weer naar huis terug te keren. Slechts één van mijn docenten gaat vrolijk door met zijn colleges. Gelukkig heeft een andere prof van te voren heel hip ge'smst dat ze staakt en weer een ander stuurde een mail. De week daarna voelde meer aan als vakantie: omdat ik wist dat de situatie niet veranderd was, kon ik meestal lekker thuis blijven of andere dingen plannen. Ik heb heel wat literatuur opgekregen om niet al te ver achter te raken, dus ik heb me in ieder geval niet verveeld.

Me vervelen in Parijs lijkt me sowieso een onmogelijke opgave. Ik ben er nu een maand en kan in ieder geval stellen dat ik van ieder moment geniet. Het is allemaal nog niet zoals ik van te voren had verwacht, maar c'est la vie. En ook zonder colleges heb ik veel les gehad. Een top drie:

1. Fransen houden obsessioneel veel van staken. Doe mij toch maar het stokbrood, de kaas en de wijn. Of zelf echte crêpes au chocolat maken met Mario.
2. Ga nooit, maar dan ook nooit, van te voren ervan uit dat iets daadwerkelijk gaat gebeuren - of het nou een college of een feestje betreft. Zelfs mijn eerste internationale avond van vorige week vrijdag ging namelijk niet door: de club waar het zou plaatsvinden wist van niets. Natuurlijk zijn we gewoon ergens anders wat gaan drinken en hebben we er desondanks een leuke avond van gemaakt, maar het was niet geheel verwonderlijk dat ik die nacht droomde dat ik steeds opnieuw hoopvol ergens op wachtte wat steeds opnieuw geannuleerd werd...
3. Ondanks de storm hier van een paar dagen terug waardoor zelfs de vliegvelden dicht waren (jawel, nog meer annuleringen) komt heus niets je vanzelf aanwaaien. De universiteit doet weinig moeite voor haar Erasmusstudenten, maar gelukkig heb ik Facebook ontdekt en op die manier nieuwe contacten gelegd. Gisteravond ben ik bij Roosje geweest, een meisje uit Nijmegen dat ik hier heb leren kennen. Zij woont op de universitaire Residence met heel veel andere Erasmusstudenten. We hebben met een groepje verschillende nationaliteiten (Hongaars, Nieuw-Zeelands, Tjechisch, Spaans...) een veel te Franse Triviant gespeeld - erg hilarisch. Op zo'n moment komt het helemaal niet verkeerd uit dat je de volgende ochtend om 09.00u geen college hebt...

En met de hulp van Marieke, Kimbo en de post ga ik in ieder geval ook een zoetsappige Valentijnsdag tegemoet:

Gistermiddag in de metro kwam er een vrouw tegenover me zitten die me vroeg of ze een foto mocht maken van mijn handen. Ze had een blog, legde ze uit, waarop één van haar projecten het fotograferen van handen in de metro was. Een geweldig mens, schrijfster bovendien, met wie het leuk was een praatje te maken. Et voilà:




(http://petiteracine.over-blog.com/categorie-10746986.html)

Griep is natuurlijk een overmacht die zelfs de beste docenten kan overkomen en in zo'n geval heb ik er absoluut geen moeite mee mijn teleurstelling te verwerken met een middagje shoppen. De economische crisis van dit moment zou je ook een soort van overmacht kunnen noemen in de zin dat die mondiaal is en niet slechts één land (lees: la France) aangaat. Deze epidemie denken de Fransen echter best te kunnen bestrijden door met z'n allen gezellig te gaan staken. Afgelopen donderdag werd dan ook een nationale stakingsdag afgekondigd en de universiteiten dreigden zelfs nog veel langer door te gaan. Ook het openbaar vervoer zou stil komen te liggen. Dat stemde mij niet bepaald vrolijk, want waar ben ik zonder metro? Gelukkig kwam ik donderdagochtend terwijl ik ontwaakte op het idee eens te gaan kijken wat er nou waar was van die felle, Franse woorden. Niet veel, bleek na douche en ontbijt: de metro reed misschien één of twee keer minder in het uur, maar bracht me niettemin sneller dan ooit naar de universiteit. Aldaar was mijn prof al meer dan een uur aan het verhalen over het Latijn en haar zustertalen. Oeps... Tot mijn opluchting nodigde hij me goedgehumd uit lekker plaats te nemen in de betekenisvol lege zaal en kon ik toch nog drie kwartier college volgen. Het uitblijven van het volgende college beantwoordde meer aan mijn Franse stakingsverwachtingen. De zon, een lange wandeling langs de Seine en winkelen met Claudia bleken in ieder geval tegen de verveling een effectief geneesmiddel. Tegen de crisis wat minder, vrees ik: ik heb slechts één boek voor drie euro gekocht... Toen we na een drankje 's avonds naar huis gingen was het enige dat me weer enigszins deed denken aan la journée de la grève 29 janvier 2009 de wel erg propvolle metro's die nauwelijks nog in beweging kwamen. Het viel allemaal dus wel mee met die staking; de Fransen schreeuwen klaarblijkelijk harder dan dat ze die kreten navolgen. Een wijze les, want ook "Lecture de la Poésie" vond vrijdagochtend gewoon voor het eerst plaats. Alsof er niets aan de hand was.

Toen ik vorige week vrijdagavond naar Mario ging om hem een heuse Hollandse stamppot voor te gaan schotelen, stond ik er niet echt bij stil dat de volgende dag mijn verjaardag zou zijn. Waarom ook wel? Ik had eigenlijk het gevoel dat ik allang jarig was geweest, na mijn afscheidsfeestje en al die cadeautjes. We hebben dus, al zeg ik het zelf en ondanks de nog enigszins Frans smakende ingrediënten, van een heerlijke Nederlandse maaltijd genoten, voilà het resultaat van mijn kookkunsten:



Daarna zijn we met nog een grote groep die voornamelijk uit Spanjaarden bestond uitgegaan om om twaalf uur te toosten op mijn één en twintigste jaar. Mario gaf me zelfs nog als cadeautje prachtige oorbellen.

Alsof dat nog niet genoeg was werd ik zaterdag (en de dagen daaromheen) gebombarbeerd door alle verjaardagskaarten, zelfs cadeautjes, die arriveerden per post, en mailtjes, sms'jes en andere felicitatieberichtjes. Hoe kon ik zo nou mijn verjaardag vergeten? Iedereen echt ontzettend bedankt, ik voelde me geweldig verwend! Bovendien kreeg ik van zaterdagmiddag tot maandagochtend bezoek van Lukas, die zoals altijd zijn reis liftend heeft afgelegd. Het was een prachtige middag met eindelijk wat zon, en terwijl die oranje de hemel afdaalde zijn Lukas en ik van het Louvre via de Arc de Triomphe naar mijn huis gewandeld. We zijn feestelijk uit eten geweest om ons daarna te vermaken in Culture Rapide, waar we ook weer Mario en Andrea troffen. Na een erg geslaagde verjaardag hebben Lukas en ik zondag La Défense bezocht, wat ik veel indrukwekkender vond dan ik had verwacht, en pannenkoeken gebakken bij Mario thuis (helemaal Hollands natuurlijk weer, met Gouda-kaas, spek, appel en banaan).





Na zo'n superverjaardagsweekend was ik weer helemaal klaar voor een week college, maar dat verliep opnieuw wat anders dan ik had gehoopt: de ene docent werd geveld door la grippe en vervolgens begon la grève française op te spelen... Meer daarover houden jullie van me te goed, want ik ga nu genieten van mijn derde Parijse weekend, met allerlei leuke dingen in de planning.